“Tersusunnya risālah ini ialah semata-semata runsing di hati saya melihat keadaan jamāʻah-jamāʻah ḥaji yang hendak menunaikan rukun yang kelima itu, kebanyakan bakal-bakal ḥaji itu tiada mempunyai apa-apa persediaan pun selain daripada hendakkan ke Makkah sahaja.
 
Oleh itu amatlah payahnya, tiap-tiap yang datang kepada saya, mereka bawa bersama-sama kepada saya risālah-risālah ḥaji yang dikarang oleh beberapa tokoh pengarang, tetapi malangnya di dalam kebanyakan risālah-risālah itu mengandungi kata-kata dan doʻā’-doʻā’ yang meleret-meleret yang membawa jemu bakal-bakal ḥaji itu, padaḥāl yang amat mustaḥaqq sekali kepada bakal-bakal ḥaji itu ialah sharaṭ-sharaṭ rukun ḥaji dan doʻā’-doʻā’ yang mudah-mudah yang lalu diḥafaẓ oleh mereka di dalam beberapa waqtu yang singkat.
 
Dari itu, saya yang amat dukacita akan bakal-bakal ḥaji itu cuba menyusun risālah ini dengan secara ringkas kemas yang penting buat bakal-bakal ḥaji, iaitu mengandungi cara-cara melangkah dari rumah, naik kenderaan seterusnya iḥrām, ṭawāf, saʻī, wuqūf dan kewājipan serta adab-adab orang yang mengerjakan ḥaji.”
 
Pengarang, Tuan Guru Ḥāji Muḥammad Sammān Kati